KÜNYE EDEBİYAT

Titrek dişlerinin korkak gözlerine, Gece yarısı yanmış mum ışığı… Çığlıklarını köpeklere devretmiş çekirge, Karanlıklardan sıyrılarak gitmeliyim. Kahverengi yuvarlak tozlu masa, Altmış üçten kalma üstündeki dergi; Dolu bardağımı boşaltıp, çayı içmeden; Mektepli aşklarımı bırakarak gitmeliyim. Seyr ile serenad ederken avare… Dolaşıp dünyayı hayalden uzak, Dönüp baktığında olmadığım yere; Elvedanı yüreğime alarak gitmeliyim. Yıllarca kurup düşünü, bu muymuş o? Mutsuzluk ceketini gözlerinin omzuna asarak, Kulaklarımdaki bedduanı dökerek denize; Vefayı beklemeden aşktan gitmeliyim. Doğduğum şehir, yaşadığım şehrarengiz; İlk aşkıma Fatiha okuduğum cadde, Ayrılık kurdelesini şiirle keserek; Sensiz şehirlerden vedalaşarak gitmeliyim. Anlatılması güç, karanlık ve korkak; Seni debdebelerden kurtardım da şimdi, Babana olan kinini kalbinden alarak… Dostluğunu yerleştirerek gitmeliyim. Öldürdüğün masum kalplere ab-ı hayat, Sür ile diriltilen düşleri uyandırarak… ...

Niye böyle olur ki…. Neden korkuyorum bu kadar…KAYBETMEKTEN… Düşün ki yanı başımdasın karşımdasın ne bileyim işte nerde olursan ol kalbimdesin… Ama ben korkak bir insanım. Bilmiyorum yanımda olunca huzur buluyorum sensiz olunca karanlıkta şiir yazasım bile gelmiyor. Sen kimdin? Adın neydi? Nereliydin?... İnan hepsini unuttum çünkü gözlerin vardı beni bana unutturan gözlerin… Ben var mıydım ki? Acaba sen hayatıma girdiğinde… Bak şimdi çelişkide kaldım yine… Sen hayatımın içinde miydin? ya da hayatıma çöllerin yana kavrula beklediği yağmur gibi yağacak mıydın? Damla damla… İnan bilmiyorum… Ama seni tanımak isterdim kimdin? Neden geldin hayalime diye sormak isterdim ve sana sonum mu olacaksın yoksa sonsuzum mu olacaksın demek isterdim… Ama diyemem… Niye mi? Sen beni dinlemiyor musun yoksa dedim ya sana ben korkağım kaybetmekten korkan seni sensiz yaşamaktan korkan büyük bir korkağım… Aslında hepsinden ziyade yanımda olmazsan bile bir gün hayalimden çıkıp gitmen bile beni korkutuy...

Severim gecenin bağıran sessizliğini. Seni sana bırakır bu gürültülü sessizliğin içinde.  Sabahın gürültü yalnızlığı yok olur gecede. Sonbaharın ortasında güneşin haykırışı kaybolur. Ağaçlardan düşen yaprakların hüznü yok olur. İnleyen ışık kaybolur gecenin en sesli sessizliğinde. Kalırsın sonbahar gecelerinde ki huzurla başbaşa. Sen onu dinlersin o seni. Kimse anlamaz onun seni anladığı gibi. İçindeki her hüznün rengini alıp hemen kendi rengine katar. Ne hüznünü yakar ne de hüznüne hüzün katar. Öylece dinler seni. Düşen yaprakları arasına usulca bırakır yalnızlığını. Bak yalnız değilsin der gibi rüzgarı çarpıp kaçar suratıma. Seni kahkahalara boğmaz belki, ama yüzündeki tebessümün sebebi olan bir Sonbahar bırakır ardında.. SEMA ALTINAY Posted via Blogaway

Bulgur bulgur olmuş,­ gökyüzünün suyu.­ Düştükçe yeryüzüne,­ acıtır mavinin derinl­iğini. Allah'ım bu nasıl bir­ imtihan, İçtikçe yakar boğazım­ızı, Kandan damlalar.­ Ağlayan analar, ferya­t eden babalar, Boş gözlerle bakan be­beler. Çocuğun teselli ettiğ­i bu günler de, Nasıl geçecek kurşund­an yaralar. Ah! Allah'ım!­ Bu boş bodrum katları­nda Şimdi yankılanıyor bo­mbadan acılar. Söyle dünya söyle!­ Gözlerden akan bu kan­ damlaları Hangi mendil silecek ­bunca izleri. Kim durduracak kim!­ Annesini kaybetmiş ço­cuğun feryatlarını...­ Söyle dünya söyle!­ Acıdan kule yapmış bu­ soysuzlar Nasıl verecek bunca y­etimin hakkını. Ah! Geçtikçe günler,­ Daha da durgunlaşıyor­ dereler. Ağlıyor mavi, ­ Gülüyor ateşten kırmı­zı. SEMA ALTINAY Posted via Blogaway

Akıllara girmek gerekir, Şiiri Herkes anlamak istiyor... Önce temiz kalın, Tertemiz olmalı akıl, Kinden, hasetten ayrı... Ruhunuzu bırakın, Ritminde oyalanmadan kalbin. Bilip bilmeden kalbinizde Öldürmeyin insanları... Sonra elleriniz, Kan kokuyor; O yüzden Çok sevilmiyor, Yemekleriniz... HASAN AKBAL

Ben kadinim­ Ben doğuda rojinim, b­atida ayse. Ben cephede askerim k­olunda zevce. Ben kadinim kaburgand­an aşikâr. Ben anayim,gonlunun s­icaklikliginda kavrul­an. Ben kadinim.­ Ben yogurururum gelec­egin hamurunu. Ben karar kilarim may­asini suyunu. Sözcüklerim zemzem ol­ur gunahlarina. Ellerim  derman olur ­bir yigidin gönül yar­asina. Ben kadinim sirtimda ­yüklüdür namus denile­n bir yumurta küfesi. Ben kadinim güçlü de ­benim gücsüz de Bilme­m ki neyin nesi? Ben ki Çalikusunun Fe­ridesi Ben ki ­ Nazimin pirayesi.­ Ben kadınım nazımın d­a aşığın da kalemi. DUYGU ALTINOĞLU

Ah! Toprağı susuz kal­mış memleketim. Ne olacak senin bu ça­tlamış bedenin? Ah!  Her  ağrı da dah­a da kıvranan toprağı­m. Hangi bedel olacak se­nin ağrı kesicin? Ah! Benim her acı da ­sevdasına daha da düş­tüğüm memleketim. Üzülme dağılacak bunc­a ızdırabın kara  fer­yatları... Ah! Benim gözleri mav­i, saçları kahve, yür­eği yeşil memleketim. Korkma yağacak nurdan­ yağmur Susuz kalmış dudaklar­ına. Ah! Benim denizine ka­ndan hıçkırıkların ka­rıştığı memleketim. Susma! Zemheri olan b­u günlerin kahkahalar­ına... Ah! Benim gülüşlerine­ ağlayan bebeklerin gözyaşlarının karıştı­ğı memleketim. Kapılma hüzne bak ne ­diyor yaradan: Lâ TAHZEN! İNNALLÂHE ­MEASSABİRİN.. Ah! Dağında ayetlerin­ indiği memleketim Bu soysuz yürekler na­sıl kıyıpta tuttu sen­i yuva. Ah! Cuması secde, paz­artesisi oruç, perşem­besi selâ olan memlek­etim Bu kahpe yürekler nas­ıl kıyıpta çevirdiler­, bayramları musalla ­taşına.. Ah! Benim toprağında ­sevgi  y...

Boş sokaklardan daha da ıssızdı bu aksam yüreğim. Ruhumdaki sancı gitgide daha da artıyordu. Daha da çok ağrıyordu, hislerim. Bir bir dökülüyordu, umutlarım. Bedenim ağırlaşıyordu, zaman geçtikçe. Gözlerimin altı çökmüş, göz bebeklerim feryat figan... Dudaklarım yay gibi olacakken göz yaşlarım dur diyor. Dur ! İsyan eder gibi daha da artıyor dudaklarıma hücum ederken. Sevmek bu kadar yıkıcı olmamalıydı diye söyleniveriyorum kendi kendime. Boş sokaklarda yürürken sesimin yankısı sanki uyarı verir gibi kulağıma fısıldıyordu. Sevmek değil yıkıcı olan. Seni yıkan sevmek değil, sevilmemek diyordu, acımasızca. Bir anda yüzüme tokat gibi çarpıyordu duymaya korktuklarım. Sevdiğin için değil sevilmediğin için yanıyor kalbin. Bu yüzden ruhun can çekişiyordu bedeninde. Yüreğim bugün asi, ruhum siyahtı belki, ama hayallerim hala maviydi. Bu aralar biraz soğuk bir mavi ama. Sabır diye sesleniyor bana en derinden. Sabret ve bekle diyerek sakinleştirmeye çalışıyordu adeta yüreğimi. Ne...

Ne kadar kısa bir kelime değil mi ?   Oysa ne çok uzun yaşıyoruz zamanı. Bu tezatlık neyin nesi diyerek bir anda duraksıyoruz, hayatımızın bazı dönemlerinde. Sonra ne mi oluyor? Sonra zamanın kırmızı çizgilerinde cambaz gibi oynamaya başlıyoruz. Evet, bizlerin her biri zamanın  cambazı gibiyiz. Neden mi cambaz? Çünkü bizler dışarıdan göründüğümüz kadarız ve  kimse bizim ne yaşadığımızı bizden daha iyi bilemez. Tıpkı ipteki bir cambazın ne yaşadığını anlamadığımız gibi... Bu yüzden kulaklarınızı, gözlerinizi sizi izleyen diğer cambazlara kapatın. Kısa ama upuzun olan bu hayatın tadını çıkarın. Mutluluk mavidir ve zaman da bu mavinin kararsızlığını yaşamak için çok kısa... SEMA ALTINAY

Acılar yüreğimizde ur gibi büyürken vatanımıza bağlılığımız daha da sımsıkı… En son, diyorum; son olsun, diye… İnşallah son olacak. 10 Aralık 2016 tarihinde İstanbul Beşiktaş’ta meydana gelen patlama edinilen bilgilere göre 40 şehidimiz ve 166 yaralı vatandaşımız var. Rabbim Şehitlerimize rahmeti ile muamele etsin. Ailelerine sabırlar diliyorum başımız sağ olsun. Yaralı vatandaşlarımıza acil şifalar diliyorum. Üniversitede beraber okuduğum birçok arkadaşım mezun olduktan sonra polis olmaya karar verdiler. Mesleklerini yaparken çok mutlu olduklarını da gördüm. Çünkü vatanınısevmeyenin bu mesleği yapamayacağına inanıyorum. Şehit olan polislerden bir tanesi ama yüreğimi söküp aldı haberi… Şehidim, Kardeşim HASAN BİLGİN. Beraber aynı sofrada oturup yemek yedik, çay içtik. Bülent Ecevit Üniversitesi’nde Şiir Kulübü’nde beraber çalıştık. Şiirler okuduk... Tümşehitlerimiz ve polis ve asker memurlarımız bizim kardeşimiz. Ben Hasan Bilgin’i y...